پس از آفرینش آدم خدا گفت به او : نازنینم آدم...

با تو رازی دارم...

اندکی پیشتر آی...

آدم آرام و نجیب آمد پیش...

زیر چشمی به خدا می نگریست...

محو لبخند غم آلود خدا... دلش انگار گریست...

نازنینم آدم ( قطره اشک ز چشمان خداوند چکید)

یاد من باش... که بس تنهایم...

بغض آدم ترکید... گونه هایش لرزید...

به خدا گفت :

من به اندازه ی...

من به اندازه ی گلهای بهشت... نه...

به اندازه ی عرش... نه... نه...

من به اندازه ی تنهاییت... ای هستی من... دوستدارت هستم...

آدم... کوله اش را برداشت...

خسته و سخت قدم برمی داشت...

راهی ظلمت پر شور زمین...

زیر لبهای خدا باز شنید...

نازنینم آدم... نه به اندازه ی تنهایی من...

نه به اندازه ی گلهای بهشت...

نه به اندازه ی عرش...

که به اندازه ی یک دانه گندم... تو فقط یادم باش...

نازنینم آدم... نبری از یادم...